Jutten en verhalen creëren...echte leiders doen het!

Terschelling. Het is rond de zeven graden Celsius op het strand. De wind komt pal uit het noorden en heeft een kracht van zeven met vlagen naar acht. De echte buitensporter berekend nu meteen de Chill factor. Het zand vliegt over het door regen geharde strand. Perfect weer om te jutten. Het drenkelingenhuisje is ons doel.

Kilometers strand en gillende meeuwen, een betere plek voor een ‘mental flossing’ is er niet. Hier is de laatste eeuwen weinig veranderd. Jutten doet de eilander hier al jaren. Soms halen ze het NOS journaal. Neem de container met schoenen of de enorme lading aangespoelde bananen.

De mentaliteit is wel veranderd. Vroeger stak men bij storm vuren aan, verwarde men de zeelieden door vreemde lichtsignalen. Dolende vastgelopen schepen werden ontdaan van hun bemanning. Voor hen een naamloos graf in de duinen.

Maar goed jutten. Wat is dat eigenlijk. Lopen, speuren, anders kijken, ontdekken, meenemen, hergebruiken. Niets mis mee! Dat zouden we meer moeten doen. We doen dat eigenlijk amper nog. Als wij iets nodig hebben, first stop het internet, second stop de shop om het aan te schaffen. Das geen jutten. Ja ik hoor je denken, onzin! Ik struin op het net en kom dan altijd wel iets bruikbaars tegen. Toch bedoel ik het anders. Jutten is vinden en verhalen maken!

Voorbeeld?! Strand. Een ruw houten deksel. Van een groot vat. Type te zwaar om te tillen. Gevoel, niet aan beginnen, lekker laten liggen. En dan gebeurt het! Dat deksel, kan zomaar een tuintafel worden. De twijfel slaat toe! Als we een touw vinden kunnen we slepen. De route terug loopt door duin en bos. Dat sleept niet! Maar we zijn met zijn vieren! Waar ligt het optimale punt als we slepen over het strand en opsplitsen. Twee door de duinen om de auto te halen. Twee slepend over het strand. Tja hoe verdelen we dan de teams. Kracht voor het slepen, snelheid voor de lange afstand naar de auto. Er zitten al zestien kilometers in de benen! Ken je dat gevoel? Dat zich in je vastzet! Je gewoon weet dat je de uitdaging aan zult gaan. Dat de uitdaging meer wordt dan ‘ik sleep een deksel’ Dat je voelt dat de uitdaging een verhaal wordt!

Een VERHAAL. Een verhaal dat gaat over uitdaging, volharding, de strijd tegen de elementen, teamgeest. Een verhaal dat jaren later nog verteld wordt bij rokerige vuren en zich vastzet in de collectieve herinnering van het team. Zo’n verhaal dus!

Natuurlijk hebben we het gedaan, gesleept en gedacht wat een onzin. Maar het doel stond helder voor ogen, de teamspirit maakte opgeven geen optie! Hou dit beeld even vast!

Leiders! Maakt u verhalen? Verhalen die als een lopend vuur rondgaan? Verhalen om te binden! Ontstaat er een verhaal als u dagelijks druk bezig bent. Boeit uw organisatie door haar verhalen? Door een niet te missen beleving? Leiderschap door het regisseren van mooie verhalen! Het laten beleven van uitdagende, opwindende verhalen. Leiderschap door het creëren van een spannend jongensboek. Elke medewerker zijn rol, gefocust en met een drive om te slagen. Heldere visie, spanning, opgeven geen optie! Dit zal slagen! Geen doel buiten onszelf! Nee, onderdeel zijn van een machtig verhaal. Een verhaal om te vertellen aan kinderen, klanten, collega’s. Vol trots, uitdaging, zweet, tranen en bulderend lachen.

Ja, ik zie je denken. Jutten en verhalen? Heeft mijn organisatie een verhaal? Is het een belevenis om hier te werken? Zit er emotie in mijn organisatie? Krijgt mijn klant het gevoel onderdeel te zijn van een verhaal dat je niet mag missen?

Leiders Investeer, ga uit jutten! Realiseer een niet uit te wissen beleving! Investeer in het schrijven van dat spannende jongensboek. Maak verhalen, ga boeien!

Vertel mij die spannende verhalen! Schroom niet ik daag u uit tot een avontuur!

Echte leiders....gaan bij rood!

Kennen jullie het boek ‘The tipping point’ van Gladwell. Inmiddels al een aantal jaren oud. Mooi boek over het viraal maken van ideeën. Hoe kan het dat iets ineens een hype wordt, wat zijn daar de onderliggende werkende factoren. Dat soort dingen! Kan het boek aan iedereen aanraden, maar ga het er verder niet over hebben. Ik werd getroffen door een ander tipping point. Zondag zag ik in een flits een weekoverzicht waarin Agnes afscheid nam van de politiek. Althans aan het huidige trekken en sleuren om het SP-schip naar beter water te leiden. Grote wallen, een triest gezicht!

Plaats daar de stuurman van de viermansbob eens naast. Na de eerste run in een interview roepen, ‘dat er een flinke deuk in het zelfvertrouwen is geslagen’. Ik zit perplex achter het scherm, sta al met de telefoon in de hand…deze man moet geholpen worden. Dit is een noodkreet! De interviewer brabbelt gewoon door naar zijn eindshot!

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan met voorbeelden die allemaal te maken hebben met zo’n omslagpunt! Het punt waarop ineens iets lijkt te breken. Vaak leidt dat tot drastische maatregelen. Een soort openbare boetedoening voor falend leiderschap. En vlak daarachter de vernieuwing..…het nieuw elan! Dat de pijn gaat wegnemen en de partij of het idee tot grote bloei gaat brengen. Hou dat beeld even vast. De nieuwe leider! En daar gaat het fout of niet? Gewoon een vers hoofd, maar niets geleerd!

Denk even mee, hoe kan het dat een partij qua zetels gehalveerd wordt en niemand dat zag aankomen? Hoe kan het dat die stuurman in die bob stapt en denkt, verrek dit kan ik niet. Kom op zeg, dat zie je toch aankomen! Dat hoor je en dat voel je. En dan doe je er wat aan! Dat laatste klinkt logisch, maar is het blijkbaar niet. Ergens zit dat schakelaartje van het omslagpunt en dan pas KLAK! En dan doe je er wat mee. Ja eigenlijk niet meer, want meestal is het dan te laat.

Waar ligt dat nou aan. Willen leiders niet horen dat er iets mis is? Of durven leiders zelf niet te zeggen dat het mis gaat?  Of durven we het hen niet te vertellen! Gewoon naar de CEO lopen en zeggen, joh waar ben je nou mee bezig, dit gaat toch fout! En dan met een glimlach vervolgen… zullen we dat eens nader bekijken. 

Is het dan toch waar, krijgen wij de leiders die we verdienen! Of het nu sturende of dienende leiders zijn? Zonder de waarheid in pacht te hebben, moeten we daar dan niet eens wat aan doen? Moeten we niet in elk bedrijf, sportclub of vereniging een ‘board of leadership’ inrichten. Nee, geen ondernemingsraad, die hebben we al. Daar wordt onderhandeld! Nee een ‘klankbord voor leiderschap’

Hoe kan dat er uit zien? Pakken we voor het gemak even de organisatie bij de kop. Neem eens tien willekeurige medewerkers uit een organisatie, van hoog tot laag, liefst verschillende rollen. Neem tien partners van andere willekeurige medewerkers. Partners kunnen veel concreter aangeven wat er goed en slecht gaat! Neem tien medewerkers van willekeurige klanten en voeg daar voor het aroma nog eens tien willekeurige niet klanten bij. Lekker behapbaar groepje van veertig kijkers en luisteraars naar het hart van de organisatie. Natuurlijk zijn de aantallen arbitrair, het mogen er ook 400 zijn;-) Elke maand mogen die veertig drie vragen beantwoorden. Een vraag over organisatieperformance: halen we de gestelde doelen? Een mensgerichte vraag: zijn we blij? En natuurlijk de leiderschapsvraag, doet onze leider het goed? En nu komt het, je geeft jouw antwoord door te kiezen voor een kleur….groen, oranje, rood. Nee, geen toelichting, dat is te makkelijk! Niets moeilijke teksten! Nee, gewoon een kleurrijk A4. Als je als leider vijfendertig van de veertig rood scoort, ga je op onderzoek uit, toch? Ga je praten, ga je denken, ga je onderzoeken!

Ja en dat probleem van die ‘doorzeurende’ leiders die het niet zien aankomen dan? Simpel! Aan elke leider vragen wij bij aantreden, maar één ding: na hoeveel maanden van hoeveel rood stap je op? Willen de echte leiders nu opstaan!

U kunt rustig bellen, dan kom ik het ‘klankbord voor leiderschap’ bij u implementeren!

Hems Zwier

Je kunt mij gerust emailen

Versterk talent, haal het beste uit jezelf!

Ik praat met mijn dochter over talenten! Dat is iets waar je goed in bent zonder dat het heel veel moeite kost. Dat betekent niet dat je er niets voor hoeft te doen!  Neem het omgaan met je talenten! Hoe doe je dat! Hoe zorg je dat jouw talent de ruimte krijgt? Dat het niet gefrustreerd raakt door regels of normen.

Mijn leefregel is al jaren ‘versterk je talent’ en zorg dat de rest op een aanvaardbaar niveau zit. Investeer niet in je zwakke kanten, laat die maar compenseren door een ander. Je kunt er hooguit ‘redelijk’ in worden en veel belangrijker…het zal je nooit veel plezier opleveren

Durf te zoeken naar jouw talent en dat van een ander! Zoek naar drives en koester deze! En dat is niet gemakkelijk Wij doen dat niet van nature. De norm is goed genoeg! Een voorbeeld! Mijn oudste dochter schrijft. Toen ze negen jaar was schreef ze haar eerste boek. Tien pagina’s, handgeschreven, regelafstand 1, mooie spelfouten en een titel als een klok; Derek en de dood! Zal niemand verbazen dat ik het boek in een adem uit las! Daarna volgde er meer, ingewikkelde plots, voorzien van tekeningen en titels die meermalen uitnodigde tot een goed gesprek. Wel wat veel spelfouten! Een steengoed verhaal en een omgeving die roept; wel veel spelfouten! En dan even lekker met de rode pen door de tekst lopen. Een goed verhaal wordt een slechte beoordeling!

Niemand wil een verhaal lezen doorspekt met taalfouten. Dat leidt af, leest niet lekker! Resultaat, dochter wil niet meer schrijven! Pa stimuleert en roept; ‘boeien, blijf schrijven, fantasie is veel belangrijker dan spelfouten!’ Ga door! Natuurlijk bijt ik het puntje van mijn tong bij de zoveelste ei die een ij en d die t had moeten zijn. En dan plots krijg ik geen handgeschreven boeken meer, ik krijg een geprinte versie. Tom Poes heeft een list verzonnen! Heeft haar zwakte gecompenseerd! Met behulp van Word verdwijnen de meeste spelfouten als sneeuw voor de zon.

Is het in ons werkzaam leven beter? Managen we de talenten in de organisatie? Versterken we die talenten? Roepen we, wow daar ben jij goed in! We gaan je nog beter maken? Of zeggen we, je bent goed in vier van de zes gevraagde competenties! Direct een actieplan om die laatste twee bij te trekken! Ken je die beoordelingsformulieren? Presteert op, onder of boven de norm? Ja, hou even vast! De norm! Zeg maar de gulden middenweg! Is dat niet de weg van de ‘grijze muis’ of overdrijf ik nu? Durven we het aan om tegen een klant te zeggen. Ik lever je een geweldig conceptueel denker, maar schrijven kan hij voor geen meter! Je krijg er een schrijver bij! Een geweldig team dat in de helft van de tijd een veel beter stuk schrijft! Zeg maar eerlijk zijn over talent!

Durven wij dat? Al vroeg in het leven van een kind sturen op talenten en drives en die versterken? Kiezen om de norm ‘van alles gemiddeld’ los te laten. Werken aan het optimaliseren van het talent van het individu. Vaak hoor ik zeggen; dat kan niet bij kinderen! Maar is dat nou zo? Komt het niet doordat wij voor alles eerst een norm stellen, en dat alles minimaal aan de norm moet voldoen? Is dat niet de reden dat een kind niet spontaan weet waar het echt goed in is? Mag een kind excelleren en op een ander gebied gewoon slecht zijn? En dan toch gewoon door naar het Gymnasium.

Durven wij in een organisatie teams samen te stellen op basis van talenten en drives? De doelstelling van een team te pakken, af te breken in benodigde competenties en daar de juiste medewerkers bij te zoeken? Experimentje! Stel de teams samen zoals we dat altijd doen. Ga dan echt in gesprek met die medewerkers, over drives, over talenten die ze sinds hun jeugd bezitten! De zaken waar ze echt goed in zijn. Binnen en buiten het werk. Blijven de teams in stand? Of wil je ineens wijzigen? Ga die uitdaging eens aan. Investeer in het samenstellen van teams met complementaire talenten. Versterk die talenten!

Mijn dochter, nu 11, schrijft nog steeds en vrijwel foutloos! Er zijn mensen die zich zorgen maken om haar soms ongepaste taalgebruik!

Hems Zwier 

Email mij gerust;-)

Ga voor inspiratie...... ga voor bewegend denken!

Inspiratie is het goud van ontwikkeling. Het is een idee, een drive waar de energie vanaf spat. Inspiratie is voor een wit vel papier gaan zitten en het dan vol schrijven of tekenen met ideeën. Een stip op de horizon plaatsen. Bruisen van de adrenaline, in een flow raken, elkaar versterken. Voelen dat de som veel meer is dan welke delen dan ook. Inspiratie is geen besef van tijd meer hebben, op de klok kijken en zien dat het vijf uur later is, terwijl het lijkt alsof de tijd heeft stil gestaan.

Kom op dan met die inspiratie, zul je zeggen. Maak mij gek, ik wacht! Helaas inspiratie kun je niet afdwingen. Niets is erger dan besluiten dat je nu inspiratie wilt hebben om dat geweldige idee vorm te geven of om dat delicate probleem aan te pakken. Ken je die werkgroepen, waarbij de voorzitter sleurt? Je als ware zijn batterij ziet leeglopen? Soms heten ze ook wel workshops, staf, afstemmingsoverleg, versnellingskamer, noem het maar! Vaak spelen die meetings zich af tussen vier muren. Hou dat even vast! VIER MUREN. Vertel mij nou eens hoe een goed idee kan ontstaan als het wordt ingesloten tussen vier muren. Vertel mij nu eens hoe je bloed sneller kan gaan stromen als je stil zit op een stoel. Ik hoor je denken ‘ verrek klinkt maf’ , we doen het al jaren zo, maar er zit iets in! Kijk, als je dat laatste ‘er zit iets in’ kunt veranderen in ‘er komt iets uit’ dan ben je al een heel eind!

Kom van die stoel, ga bewegen, durf je bureau gedag te zetten. Stap uit die veilige comfortzone. Daar ga je geen inspiratie op doen! Ik daag jullie uit om de volgende vijf boardroom meetings buiten te doen. Jas aan, naar buiten, secretariaat mee. Nee niet voor de notulen. Belangrijkste afspraken en actiepunten gewoon vastleggen met een memorecorder. Liefst kort en bondig! JA MAAR er staan drie presentaties op de agenda. Prima, er is altijd wel een boom waaronder die gegeven kunnen worden. Ja, ook die geweldige lunch staat gewoon op locatie klaar! Die wordt niet op een karretje onder ‘zal ik de lunch hier neerzetten’ binnen gereden. Kortom je moet er wat voor doen, even lekker door stappen, meters maken! Dan wordt vergaderen, creëren, conflict hanteren; leuk! Dan heb je s’ avonds energie over! Wil je verder, wil je door!

En dat nu is het hele idee achter Bewegend denken©. Een visie en een methode. Denken doe je niet achter een bureau, problemen los je slecht op achter een eikenhouten vergadertafel. Denken doe je door te bewegen en samen te komen op unieke locaties, liefst zonder muren. Natuurlijk het is niet altijd makkelijk om de ‘tegenpartij’ voor te stellen om een conflict in de klei ‘uit te vechten’, maar het werkt wel! Stap uit dat kader als je echt iets wilt! Laat een heidag nu eens echt op de hei plaatsvinden en niet in dat 5 sterren conferentieoord! En nu niet roepen ‘ik heb geen wandelschoenen’ of ‘ik loop zo moeilijk’ . Bewegend denken© gaat niet over kilometers of over steile berghellingen!

Misschien heb je wat hulp nodig, een gids die de weg wijst, een moderator die de groep aanjaagt of op de plaats rust laat houden. Dat treft, die heb je nu gevonden! Vanaf vandaag kun je mij bellen voor Bewegend denken©.

Samen ontwikkelen wij een reis op maat, van enkele uren tot enkele dagen! Tja en dat je daarna weer naar binnen moet om zaken uit te werken, verder te brengen, te implementeren is niet erg. Je hebt nu ervaren dat je op elk moment kunt roepen…’ kappen zo gaat het niet!  We gaan naar het strand voor wat bewegend denken©!’

 Ik stel op basis van uw wensen een team samen van gerenommeerde professionals om uw Bewegend denken© te realiseren. Kijk op www.hemszwier.nl en maak een afspraak!

Ik wil mijn geld terug zien......doe eens iets moois!

Hardlopen, een sport waarvan ik nooit gedacht had dat ik het ooit zou beoefenen! Maar nu geniet ik van mijn rondje door een bevroren bos. Moment om even hijgend de week te overdenken. Ik denk aan het enthousiasme waarmee mijn blog ‘Gooi die scholen toch open…start een learning community’ is ontvangen. Wil ik wat mee doen, nee sterker, ga ik wat mee doen! Eerst die ronde tafel eens organiseren. Het concept verder aanscherpen. Maar de focus ligt wat mij betreft op doen. Doen en experimenteren, schrijven doen we later wel. Was het niet een Indiase filosoof die zei ‘Schrijven en theoretiseren, heeft alleen tot doel het beginnen uit te stellen’

Mijn running mate hijgt over de opening van een nieuw gemeentehuis. Was een geweldig feest. Benny Joling was aanwezig om een openingslied te zingen. Ja, het gaat hier om de kleinste stad van Nederland. In de achterhoek en dan doe je dat! Ik roept goh…! En ik hoor ‘het gaat hier wel om een ecologisch verantwoord gebouw, geweldig over nagedacht, prachtig van design’. Leuk, zeg ik, onderwijl even naar adem happend. En, hebben ze daar nu gratis wifi, exposities, multifunctionele ruimten voor bandjes, open coffee voor ondernemers, restaurantje, cafe?

Verbijsterd wordt ik aangekeken! Huh, we hebben het hier over een gemeentehuis ja, NEE dus. Maar dan zie ik het gebeuren..een idee wordt geboren!  Je bedoelt: ‘Een soort cultuurhuus, zeg maar een overdekt dorpsplein, waar het allemaal gebeurt!’ Zoiets als in Denemarken? BENG, zo snel kan het gaan, tijdens het hardlopen trekken we even een sprintje naar gemeenschapsruimte en cultuurhuus! Waarom worden die prachtige gebouwen niet verder doordacht voordat ze worden ontworpen en neergezet! Het eisenlijstje is gewoon niet compleet als de maatschappelijke impact niet is bekeken!

Wat is het toch dat wij alle instituten die wij hebben, voorzien van een muur en een hek. En openingstijden waardoor een normaal mens zich altijd in bochten moet wringen om er in een rij te mogen staan! Raar toch dat gebouwen, die we met gemeenschapsgeld neerzetten zo slecht toegankelijk zijn voor de gemeenschap. Als we de scholen open gooien, moeten we dan ook niet eens kijken naar onze gemeenschapshuizen?

Kauw daar nou eens even op. Maak het eens tot een aparte paragraaf bij elke nieuwbouw of verbouwing. Nodig de gemeente eens uit om mee te denken. En dat niet al die gereguleerde verzuilde groepen en verenigingen, maar ook jeugd, ouderen en daag om na te denken. Te roepen wat er absoluut moet komen. Loof een iPad uit voor het beste idee;-) Stel die vraag! Wat draagt dit gebouw bij aan het functioneren van de gemeenschap. Wat kunnen we extra doen tegen geringe meerkosten. Hoe kunnen we elke geïnvesteerde euro maatschappelijk maximaal laten renderen! En pak niet alleen de nieuw neer te zetten gebouwen! Richt je ook op die oude verlaten gebouwen! Doe er wat mee. En dan niet gericht op één functie zoals de kunst of een broedplaats voor jonge ondernemers. Nee, maak dat nou eens multifunctioneel. Verzamel meerdere doelgroepen, functies, werkende en niet werkende. Laat het bruisen. Moeilijk? Nee, volgens mij niet! Het lijkt mij een kwestie van willen en het opzij leggen van zuilen en ego’s. We hebben de bek toch vol over een samenleving waarin betrokkenheid en wederzijds respect aanwezig is? Waar verbindingen ontstaan? Laat dat dan zien! En dat laatste bedoel ik letterlijk! Zet gebouwen neer als statement. Maak het zichtbaar! En nodig de buurgemeenten uit om te laten zien hoe het ook kan! Geef leegstaande gebouwen weg voor een euro aan degene met een geweldig plan! Kijk bij nieuwbouwplannen eens of een vernieuwbouwplan niet veel beter is. Waarom Nederland verder volbouwen, terwijl er zoveel leeg staat? Al hardlopend draaf ik misschien teveel door! Dat krijg je met hardlopen! Er zijn vast al goede voorbeelden van dit streven! Laten we die nou eens uitvergroten en etaleren. Creëer die ruimten voor werken, ontspannen…voor leven!

Gooi die scholen toch open.....start een 'learning community'

Ik ben met de auto onderweg naar Utrecht. Zap langs de radiostations en kom bij Radio1. Krijg ik nog net een schooldirecteur mee die roept ‘Daarom ben ik voor een school van 8 tot 20 uur’. Ah, denk ik, die heeft het begrepen! Jammer, toch niet! Helaas is naar zijn mening de school er alleen voor de jeugd. Kinderopvang, stuk naschoolse opvang en we komen tot een 12-urig model.

Terwijl ik op het laatste moment een vrachtwagen ontwijk, denk ik….dat kan beter. Deze Rotterdamse directeur heeft gelijk, maar denk nou eens anders. Denk nou eens even verder! Laatst liep ik rond 18 uur door een Hogeschool ergens in het noorden van het land. Hier en daar een student, een paar nerds rond computers en verder snel huiswaarts kerende studenten. Leeg dus, hmmmmm LEEG dus, kauw daar nou eens even op! Leeg! Terwijl ook een alternatieve niet al te commerciële film zou kunnen starten in die lege collegezaal. In het restaurant maaltijden geserveerd zouden kunnen worden voor iedereen die samen wil eten. Community-eating zeg maar! Gewoon iedereen die wil eten en een goed gesprek voeren. Startende ondernemers die hun visioenen zouden kunnen delen en aanscherpen. Anderen die experimenten doen met apparatuur die ze in nog geen twintig jaar kunnen betalen.

Pfff denk ik, wat misbruiken wij met zijn allen toch een hoop kapitaal! Leegstand van scholen zou eigenlijk niet mogen. Dat zijn toch gebouwen waar het moet bruisen. Zeg maar dat je ’s avonds niet zegt ‘ik ga even naar de kroeg’, maar dat je zegt ‘Ik ga even naar school kijken of er nog iets leuks gebeurt’ Iedereen kent toch de TEDxtalks hoop ik? Anders snel even kijken op www.TED.com Stel je nu eens voor dat je dat binnen je eigen regio organiseert. Een vrij podium waar iedereen met goede ideeën kan gaan staan en zijn verhaal vertelt. Studenten die aanschuiven, blijven hangen en mee debatteren! Die na afloop zeggen, ik heb wel zin om mee te doen, kan ik iets bijdragen? Voel je hoe de maatschappij de school binnen kruipt, hoe het leven terug komt in die soms wat grijze gebouwen.

Ga eens met vijf man zitten en bedenken wat je allemaal in een school kunt doen! Na een uur wordt je gek van de energie die je hebt ontwikkeld! Ideeën die gewoon realiseerbaar zijn en wel morgen!

O Jee, helemaal de JA-MAAR groep vergeten! JA-Maar de school moet schoon gemaakt geworden. JA-MAAR de energiekosten gaan omhoog. JA-MAAR er lopen dan allemaal vreemde mensen in mijn school. JA-MAAR het wordt zo druk en dynamisch, ik wil rust. Onderwijs is rustig leren! JA-EN zou ik willen zeggen! Dat lossen we op!

Stel het je gewoon eens even voor. Ogen dicht en vijf minuten dromen! Ondernemers die de school gebruiken voor nadenken, presentaties, maar ook iets teruggeven. Een college, rondleidingen, stages of gewoon producten. Ouderen die elkaar  weer in de school ontmoeten, kinderopvang (raar woord) wordt soepel geregeld ‘Na Schoolse Activiteit (NSA)’ in plaats van Na Schoolse Opvang (NSO). Kinderen hoeven niet opgevangen te worden. Dat doe je na een ramp! Kinderen willen activiteiten, willen verkennen en ontdekken. Hoezo generatiekloof, gooi dat ding nou toch eens dicht!

ZZPers die elkaar op school ontmoeten, er samenwerken.  Hun ervaring teruggeven en ideeën direct delen met studenten. Netwerken die spontaan ontstaan. Kunstenaars die werken en exposeren, die hun visie geven op vernieuwing! Getver wat een mogelijkheden!

Ik kan niet wachten tot de eerste community, zeg maar de nieuwe school geopend wordt. Filmhuis, restaurant, theater, hangplek jong en oud, bibliotheek, wetenschappelijk centrum, art club, sportcentrum, informatiepunt gezondheidszorg. O ja, zullen we het woord school afschaffen! Het klinkt gewoon zo schools, zo stil, zo oud leren. Community klinkt toch veel beter. Ok, voor de die-hards wil ik het wel Learning community noemen;-) En geloof maar dat daar geleerd wordt!

Wie ga ik helpen dit te realiseren????

Zeg kenniswerker...wie bent u eigenlijk?

Ik kom aanrijden en zie het enorme pand waar ik een afspraak heb. Mooi groot logo op de muur. Een flitsende entree en dito dames voor de ontvangst. Blij loop ik door de gangen. Je voelt er gebeurt hier wat! Het bruist! In een met felle kleuren getooide werkruimte zitten een aantal mensen gebiologeerd naar schermen te staren. Wat een rust! Hier wordt nagedacht!

Goed gesprek en na een half uur is het tijd voor nog een koffie. Wederom geniet ik van zeker twintig starende beeldschermhoofden. Nee, nee, ik zit niet in een dealingroom. Ik ben op bezoek bij kenniswerkers. Ik bedwing de neiging om BOEH te roepen!

Potverdorrie zeg ik, wie zijn jullie dan! Welke kennis hebben jullie en wat doe je er mee!

Even blijft het stil, dan hoor ik Curriculum Vitae, Linkedin! Ik wordt al moe bij de gedachte dat ik dat allemaal ongesorteerd moet gaan lezen. Er klopt iets niet! Het voelt gewoon niet goed! Dit kan beter, toch? Dus ik roep ‘even sorteren’! Als ik zeg #onderwijs of #socialmedia of #veranderstrategiënbinnenpolitiekecontext, wie van jullie springt dan op? Roep jullie ‘hashtag for life’ eens even?? Hashtag????? JA, je weet wel een # als je iets wil vragen op Twitter? Oeps foutje! Voor ik het weet sta ik uit te leggen wat de kracht van Twitter is. Hoor ik 'Duh ik ga echt niet elke vijf minuten zeggen wat ik aan het doen ben', 'Heb jij daar tijd voor'

Begrijpelijk natuurlijk. Maar toch houdt het mij  bezig. Stel je hebt een bedrijf van 3000 kenniswerkers, hoe verbinden die medewerkers zich dan met elkaar? Wat weet je van elke medewerker? En nog belangrijker, wat weet de klant van deze medewerker? Ja zijn Curriculum Vitae, maar is dat genoeg? Benut je het volle potentieel op deze wijze? Bind je zo je medewerkers aan jouw merk? Wil je niet meer weten? Ben je niet op zoek naar een totaalplaatje van kennen, kunnen, drives, hobby, netwerken? Tegenwoordig hoor je veel over corperate identity, corperate branding. Dat is zorgen dat je medewerkers jouw merk uitstralen. Wow, zie je het voor je! Dus zeg maar niet rondrijden in auto’s met Coca Cola, maar het uitstralen;-)

Betrek daar de personal branding van de medewerkers nou eens bij! Ik hoor je denken, ECHT NIET! Die medewerkers gooien toch niet hun hele hebben en houwen op tafel. Nee, …echt niet? Tegenwoordig hoef je maar te 'Googlen' en je krijgt de rest van de medewerker gratis, maar fragmentarisch aangeleverd! Natuurlijk alleen als iemand een digital spoor heeft nagelaten. Van de medewerker zonder spoor weet je nog minder of misschien wel niets!

En toch zit het onderscheidend vermogen van de kenniswerker juist in zijn drives, zijn ‘Big5’, de toegevoegde waarde boven op het etiket psycholoog, bedrijfskundige of functioneel ontwerper! En we weten toch allemaal dat een klus gegund wordt! ‘Goh, ben jij ook bergbeklimmer, wat leuk joh’! Wat is jouw ultieme topervaring? Wie denk je dat de klus krijgt bij gelijk niveau?!! Gebruik dat nou eens strategisch! Sorteer die sociale meerwaarde van die medewerkers nou eens. En heel belangrijk….maak er strategisch gebruik van.

En kenniswerkers laat eens zien wie je bent, laat dat niet aan het toeval over! Eerder riep ik registreer je eigen naam als URL. Stap twee zou moeten zijn bouw aan je virtueel DNA! Vertel wie je bent en laat het groeien. Verbind je DNA met de buitenwereld, daar komen mooie dingen van;-)

Even terug naar dat bedrijf! Zie je de mogelijkheden? Of niet? Al dat virtual DNA van die medewerkers verbinden in een groot lichaam! En nou niet denken dan maak ik het die headhunters wel heel gemakkelijk! Dat geloof je toch niet! Bij een bedrijf dat de totale sociale meerwaarde van zijn medewerkers benut, hun drives ten volle tot ontplooing brengt, gaat niemand weg! Daar werk je niet, daar leef je!

Kan ik bergschoenen dragen onder een maatpak?

Net wakker! Ik kijk in mijn agenda. Vandaag geen gesprekken met dresscode pak en stropdas! Gewoon spijkerbroek en bergschoenen. Neen, niet als statement, het loopt gewoon lekker! Even gaan mijn gedachten terug naar het ICT bedrijf waar ik ooit begon. Stiff upper lip British...blauw pak, wit overhemd en een stropdas. Company tie, of als jonge rebel, een afwijkende donkerblauwe! Iets anders werd niet getolereerd. Ook voor de dames was er een handboek vol 'dress to impress' regels. Ik zal nooit vergeten dat één van de boardmembers uit London een Nederlandse directeur opdracht gaf om zijn secretaresse te vertellen dat ze voortaan een bh diende te dragen. De beste man, inmiddels een dikke vijftiger, zit nog steeds in therapie!
Wat is dat toch? Ik zie een blauw pak, overhemd, stropdas en denk... ICT. Ik zie een donkere krijtstreep, lichtbruine schoenen en denk..... bankwezen. Ik zie 'all of the above', in de verkeerde combinatie en denk...makelaar! Heerlijk, dat wij zonder al te veel moeite weten bij welke kudde iemand hoort! Het maakt het leven overzichtelijk! Het maakt ook dat iemand in een spijkerbroek, Tshirt en bergschoenen erg veel moeite heeft om gehoord te worden in een boardroom. Ja, ja Steve Jobs kan dat inmiddels! Maar als ik hem in de metro zou tegenkomen, geef ik hem toch 5 dollar om iets warms te kopen!
Iedereen kent het begrip 'versnellingskamer'? Dat is een zaal waar iedereen achter een computer zit en dan via de computer communiceert over een thema, bijvoorbeeld 'hoe komen wij de crisis door'. Zeg maar een lokaal Twitter! Het voordeel is dat het onduidelijk is of de opmerkingen gemaakt worden door de CEO, een manager of een junior. Er wordt dus onbevooroordeeld gekeken naar de boodschap! Ja, voel je um! Het zou kunnen zijn dat een junior een wereldidee heeft, maar niet het juiste pak....en dan hoor je dat dus niet! Ik zeg bewust hem want voor een haar gelden weer andere regels! Dus voor even zetten wij ons behaaglijke kuddegevoel opzij en denken en communiceren waardevrij. Lachen toch! Er zijn adviesbureaus die er goud aan verdienen.
Brengt mij op de vraag....hoe ziet het uniform van de nieuwe werker er eigenlijk uit? HELP, hoe herken ik een nieuwe werker als ik er één zie? Is het zijn iPhone, zijn designer spijkerbroek of Macbook? Potverdorrrie het zal mij toch maar gebeuren, dat ik een zaal binnenkom en dan echt in contact moet treden met mensen om te weten wie ze zijn!
Ik hoor je denken...wat een belachelijk verhaal! Zo werkt dat toch niet. Hmmmm...denk je echt van niet?
Maar stel even dat de nieuwe werker niet direct te herkennen is. Hoe vind ik U? Ja, dat is het probleem, hoe scheiden we het kaf van het koren, als het maatpak dat niet meer doet!
Personal branding, identity marketing is dat het? Nieuwe werker help mij eens even! Wie bent u en waar vind ik u? Mag ik jij zeggen? Twitter, Mindz, natuurlijk heb je jouw eigen naam al als URL laten registreren, toch? Over 10 jaar verwacht ik dat de ambtenaar van de burgelijkestand dat bij een geboorte direct regelt. Gefeliciteerd met uw dochter Irenedevries.nl
In de toekomst zal het nog meer dan nu gaan over het neerzetten van je eigen identiteit. Je gaat namelijk samenwerken met nieuwe werkers uit China, Chili, Oostenrijk noem het maar. Dan helpt het huidig Curriculum Vitae niet! Een trackrecord, een gedegen portfolio, jouw drives, de netwerken waarmee je je wilt verbinden. Waar mag ik je vannacht over bellen! Dat soort dingen! Nee, dat is geen curriculum vitae zoals wij dat kennen!

Maar goed, hoe kwam ik hier op? O, ja bergschoenen onder een maatpak! Kuddedieren en het nieuwe werken! Help eens, wie heeft zijn eigen naam al geregistreerd? Stuur mij dan meteen even de URL.

Sloop de muren van uw school!

Nog één blogje over onderwijs dan! Over het slopen van muren. Breek de muren af en breng de school terug naar waar hij ooit stond, midden in de samenleving! 

Ooit leerden wij van wijze mannen en vrouwen. Op dorpspleinen of in het veld. De wijzen vertelden ons wat nodig was, spraken recht en hingen zo nu en dan iemand op die niet wilde luisteren!

De vooruitgang bracht de scholen en de professionals. Mannen en vrouwen die geleerd hebben om wijze mannen en vrouwen te zijn. Het leren werd opgesloten in een keurige doos met gebruiksaanwijzing; de school. De jeugdige onder een stolp geplaatst. En daar ging het mis! De school werd buiten de samenleving geplaatst. Ik zie u verontwaardigd kijken en roepen, helemaal niet! De school is het hart van de samenleving! Belachelijk! Nou,........ dan daag ik u uit nog eens goed te kijken! Ik zie een pijnlijk scheurende  spagaat tussen wat we hebben en dat wat we nodig hebben.

Natuurlijk brengt het moderne onderwijs veel goeds, maar het traditionele leren is verkwanseld! Moeten we terug naar het oude leren in het veld? Nee onzin natuurlijk, dat werkt niet! Maar het ‘oude leren’ integreren in het huidige onderwijs dat werkt, dat boeit, dat zorgt voor een anker! Leren van wijze mannen en vrouwen, die vanuit hun vak weten waar ze het over hebben. Leer te durven vragen. Betrek het bedrijfsleven, betrek instellingen, eis dat ze meewerken aan het opleiden van hun toekomstige medewerkers!

En waarom is ons leren zo versnipperd, terwijl juist de samenhang zo belangrijk is? Separate lessen biologie, geschiedenis, aardrijkskunde, natuurkunde, noem het maar. Waarom niet integraal? Laat eens zien dat bijna alles met alles verbonden is! Laat zien dat milieu en economie onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Ga naar een Raadsvergadering, volg de debatten in de Tweedekamer. Durf te debatteren in de school. Kruip uit die doos die school heet!

Mag ik eens roepen wat ik voor mij zie? Ga met de kids de regio of stad in, ga naar buiten! Loop een week lang rond, bespreek de geschiedenis, biologie, economie en ga zo maar door. Plaats de eigen regio in haar historische context.  Laat ze onderzoeken en bespreken wat er goed en mis gaat! Stel de waaromvraag, vergroot die uit! Daag ze uit het te verbeteren , maak samen een plan! Spreek mensen aan, confronteer raadsvergaderingen. Zorg dat de jeugd een drive krijgt om te willen realiseren. Zorg voor betrokkenheid en inzicht! Maak ze gretig! Zet de school weer in de samenleving! Breek de muren af!

O, ja als ik zeg rondlopen dan bedoel ik niet passief kennis consumeren! Nee, daag ze uit een product met ‘kloten’ te maken waaruit blijkt dat ze het begrepen hebben.  Geef ze de laatste technologie,  laat ze twitteren, video’s maken, webpolls houden! Laat ze een URL bedenken, koop deze en laat ze een website bouwen als eindproduct. Zet deze in de markt! Geef ze een stem in hun eigen samenleving. Kijk daar krijg ik het warm van! Dan trek je met zijn allen toch een nacht door om het beste product neer te zetten. Dan boeien schooltijden toch niet meer.

Doe dat nou eens minimaal een week per kwartaal! Ja leerkracht, kost tijd om te organiseren! Vooral de eerste keer, veel bellen, visie ontwikkelen, nieuwe lesstof, durven! Naar bedrijven toe, wethouders bellen, ongeruste ouders bemoedigen, noem het maar! Wedden dat je niet kunt wachten om de tweede week te organiseren! Kijk en dat hoop ik nou, leerkrachten die midden in de samenleving staan en dat laten zien. Kinderen die staan te stuiteren om naar school te gaan!

Zullen we het gewoon eens gaan doen in plaats van te roepen dat het niet kan!

Mag ik misschien onderwijs waar ik iets mee kan?!!

Zaterdagochtend, kennismaking met een school in het voortgezet onderwijs! Tijdens de presentatie voor ouders hoor ik dat deze school, door Radio538, tot leukste school van Nederland is gekozen. Ja, u kunt rustig Googlen. Onder de juiste inzenders verloot ik een maak-mij-beter-sessie met als thema onderwijs.
Niets mis met deze school hoor, ziet er gelikt uit; sportlijn, pluslijn, cultuurlijn en zelfs een wetenschapslijn.
Maar toch mis ik iets of beter veel. Ik mis het antwoord op de vraag die elke school zich zou moeten stellen: WAAROM ben ik hier? Precies, school waarom bent u hier? Uiteindelijk boetseert de school het meest kostbare bezit van deze maatschappij......het kind!
Laten we daar nu eens iets minder onverschillig naar kijken. Waar bereiden we onze kinderen eigenlijk op voor? Schrijf maar even 5 thema's van de toekomst op. Zet er achter wat we dan moeten kunnen en kennen om die thema's goed op te pakken! Is lastig natuurlijk, obligate thema's als milieu, China als nieuwe wereldorde, wat nog meer? Experts roepen dat wij de uitdagingen die we over 10 jaar te behappen krijgen gaan oplossen met technologie die we nu nog niet kennen. Wat moeten onze kinderen dan kunnen en hoe bereiden we ze daar op voor? Natuurlijk moeten ze goed kunnen rekenen en schrijven! Mij hoor je niet roepen dat er een geheel ander curriculum moet komen, maar het 'leren leren' moet anders! Leren leren is wat mij betreft de basis voor alles. Als je dat kunt, kun je wat. En de laatste technologie gebruiken natuurlijk. Elk kind een iPhone! Het kan toch niet zo zijn dat de jeugd niet over de technologie beschikt die wij gewoon vinden. En een 'clear open mind', leren uitdagingen vanuit meerdere invalshoeken te bezien!
Mag ik een voorbeeld geven? De maatschappelijke uitdagingen van de toekomst hebben een nationale maar waarschijnlijk internationale impact. Eens? Hoe bereiden we ons daar dan op voor! Kinderen krijgen nu onderwijs op school! Precies op school! Ik zou willen dat de jeugd onderwijs krijgt in een netwerk van scholen en communities. Stel je voor een werkstuk over de junta in Argentinië. Dat werkstuk maak je met twee kinderen uit Nederland, 2 uit Argentinië en 2 uit Duitsland. Wedden dat dit andere eisen stelt aan het kind en andere inzichten oplevert! En niet roepen dat dat onmogelijk is! Met de huidige technologie kan dat eenvoudig! Hoeft niet meteen internationaal, in de onderbouw kunnen we rustig op nationaal niveau beginnen. Laat een Amsterdammer eens lekker aan de gang gaan met iemand uit Geleen en Emmen!
Ander voorbeeld! Scholen geven uitstekend les over maatschappelijke thema's, prima! Prima, maar maak dat nou eens participatief! Maak de jeugd onderdeel van de oplossing! Niet voor een middagje, maar gewoon vier maanden per thema. Met de poten in de klei met begeleiding van instellingen en bedrijven. Leren, participeren, op je bek gaan, evalueren en door gaan! Pak maar eens de loverboys of maatschappelijke uitval bij de kop!
En dan nog even dit. Hoe staat het met de drijfveren, wat zijn de big 5 for life van het kind? Wat doet de school daar nu echt aan? Op dit moment bestaan er complete stromingen gericht op het coachen van mensen om weer terug te komen bij hun kern, dromen te durven volgen, te luisteren naar 'inner heroes' Vaak ontstaat deze innerlijke verwarring rond de dertig, soms zelfs later. Bedenk eens wat een maatschappelijke kapitaalwinst we genereren als de school daar echt aandacht aan besteedt. Laat kinderen werken binnen thema's die hun drijfveren prikkelen! Maak geen grijze muizen, die hebben we zat.
Kijk en dat denk ik, terwijl er zich op een zaterdagochtend een powerpointpresentatie voor je ogen ontvouwt, met alleen maar zaken die ik ook in twee A4tjes had kunnen lezen. Eh nee, er was geen gelegenheid tot het stellen van vragen. De volgende horde ouders stond alweer op de gang!
Kunnen we dan met zijn allen niet een beter concept neerzetten. Ik beschouw dit maar als een betaversie van een blog dat ik later nog eens zal schrijven. Of misschien deel 1. Hebben we eigenlijk al vastgesteld over welke vaardigheden de mens van de toekomst moet beschikken? Reageer vooral als ik het niet begrepen heb, ik laat mij graag verrassen.

Bewegen, de kunst van het gebrek aan stilstaan!

Koffie! Ik kijk naar een 24 inch beeldscherm en ben niet vooruit te branden. Ik neem een slok koffie en ik weet dat ik nu eindelijk in beweging moet komen, anders wordt het niets vandaag! Bewegen, zeg maar de kunst van het gebrek aan stilstaan. Op de vraag hoe kan ik het beste mijn eigen bedrijf beginnen of doe eens 3 tips om mijn project succesvol te maken antwoord ik steevast.....beginnen! 
Ik ben de beroerdste niet en na het inzakken van het woord 'beginnen' praten we dan verder over de plannen. Beginnen is starten met bewegen en bewegen leidt altijd tot verplaatsing, een richting op gaan, ergens komen, nieuwe dingen zien. Meters managementliteratuur in de schappen en is het dan zo eenvoudig? Bewegen! Ja, het is zo eenvoudig! Ok, ik wil het wel een beetje mystificeren door te roepen,'bewegen, maar je moet je bestemming wel visualiseren'. Ik hoor een zucht van verlichting. Gelukkig, dus niet alleen bewegen! Nee, het helpt als je gaat bewegen, dat je weet waar je naar toe wil! Een eigen bedrijf, ja, maar wat dan, welk product, welke klanten. Of bij het zoveelste te starten project, waarom doen we dit, wie zit hier op te wachten? 
Maar, pas op....... te lang visualiseren leidt tot stilstand, zeg maar tot onbewegen! Dodelijk! Projecten worden ineens voorzien van plannen van aanpak van 140 pagina's. Dat is dus stilstand. Tijdens het schrijven is de wereld alweer veranderd, potverdorrie! De die-hards schrijven het plan dan opnieuw;-) Nee, visualiseren is het doel helder in het hoofd krijgen, de eisen kennen en dan...bewegen. Delen en praten, soms moeten bijstellen, maar het doel helder voor ogen! Als je het doel en resultaat van wat je wilt helder in een tweet (twitterboodschap van 140 karakters) kunt formuleren, kun je op pad!
Kijk, als je dan nog niet beweegt....dan ontbreekt er eigenlijk alleen nog maar vertrouwen! En dat is moeilijk, dat is lastig, is angst, is slapeloosheid! Getver, hoor ik je denken, dat bedoel ik nou, zie je wel!
Gelukkig is de oplossing simpel....bewegen! Kleine stapjes, niet meteen een marathon, je bent superman niet! Maar gewoon opstaan en beginnen, de eerste stap zetten. Moeilijker is het niet. O, ja en zo nu en dan evalueren, maar dat wist je al. Beginnen,visualiseren, bewegen, vertrouwen! Pfff heb ik het bewegen toch weer mooi 20 minuten kunnen uitstellen!

De kunst van het vallen

Noorwegen, Hemsedal, het is -15 op het plateau, beneden in het dal -24. De sneeuw kraakt onder onze sneeuwschoenen. Bij elke stap zak ik weg, achter ons vormt zich een pad, voor ons geen enkel spoor. Om ons heen sporen van dieren, konijnen, vossen. De gids wijst op de interactie tussen beide, onduidelijk is wie gewonnen heeft, de sporen verdwijnen in de verte. We stijgen verbazend snel, koud heb ik het allang niet meer. De uitzichten zijn adembenemend, hoewel de zon zelf onzichtbaar verscholen ligt, worden de bergen prachtig uitgelicht.

Als ik ergens in een flow kom, dan is het hier, ploeterend door de sneeuw met uitzicht op het doel, lekker concreet, gewoon op weg naar de top. De feedback is super, visualiseer de top en met elke stap zie je de voortgang. Achteromkijkend zie je het keiharde bewijs van het pad dat je hebt afgelegd. Ik realiseer mij dat het in het dagelijks leven niet anders is, alleen zijn doel en pad soms wat lastiger waarneembaar.

Als fotograaf van het gezelschap neem ik regelmatig het risico van koude en gloeiende vingers. Nee, fotografenhandschoenen zijn niet alleen voor mietjes kom ik tot mijn schande achter.

Het licht is prachtig, het uitzicht ook, ik let niet op en schiet door de binding van mijn sneeuwschoen heen. Het volgende moment zit ik tot mijn lies in de sneeuw en buldert het gelach van mijn tochtgenoten door de bergen. Goed materiaal is een noodzaak, zonder kun je hier niet lopen.

De gidsen beschouwen dit als een mooi moment om te babbelen over lawines. We staan in de duivelsvallei, de vorm van twee grote hoornen en een smalle vallei er tussen. Berucht om zijn lawinevorming. De groep voelt ineens een grote behoefte om wat extra snelheid te maken. Angst is nooit een goede raadgever, maar het zet wel in beweging!

Het halen van de top is vooral mooi door het uitzicht! Verder is de top gewoon de top! Je kunt niet verder en dat is soms gewoon jammer;-)

We lopen terug naar een graat en zullen het laatste stukje steil naar beneden gaan. En dan wordt het ineens stil. Steil is steil en diep is diep en sneeuw is glad en eng. Niemand zegt wat, maar iedereen ziet de helling en de diepte.

De gids gaat alpine skiënd op zijn sneeuwschoenen naar beneden. En dan grijpt iedereen naar zijn eigen handelingsrepertoire. Een groepsgenoot doet de gids na, een ander gaat op zijn billen, stokken vooruit en verzorgt een kleine lawine. Als fotograaf ga je als laatste, slik, waarom weet ik nog steeds niet, maar ik besluit te springen! De eerste sprong gaat super en de tweede ook, de derde kom ik te diep in de sneeuw, mijn voeten staan vast, de rest gaat door. Ik rol naar beneden en maak mij in een reflex klein, bij misschien de vijfde rol trap ik mijn sneeuwschoen hard in de sneeuw. Door de snelheid wordt ik direct rechtop gezet en sta voor een verbouwereerde groep. Nadat het gelach is uitgestorven vraagt de gids of ik dit nog eens kan demonstreren. De groep eindigt de tocht met de vreemdste buitelingen.

Ineens realiseer ik mij de vreselijke kick om van de berg te rollen en toch de controle te voelen om op elk moment weer op te staan. Ik hoor in gedachten mijn oude skileraar 'Jouw probleem is dat je altijd probeert te blijven staan, ga nou eens flink op je bek, daar leer je van' Ineens besef ik de diepte van deze aanwijzing. Maak gebruik van je snelheid, luister naar je angst, leer te vallen en vertrouw op je vaardigheden om weer op te staan! Ik weet dat je nu aan een situatie denkt waarin dat jou is overkomen. Zo niet, ben ik altijd bereid tot het geven van valtraining, in Hemsedal, Noorwegen. Overigens was het daar vannacht -32 en nu om 10 uur met volle zon -31.

-24 Celsius, ja en?

Het is -24 Celsius op de thermometer tegen het huis aan. Noorwegen houdt van strenge winters.  In het dal ligt meer dan een meter sneeuw, op de berg het dubbele. Ik trek mijn warmteondergoed en spijkerbroek aan en probeer de buitendeur te openen. Natuurlijk dichtgevroren! Het ijs zit in dikke stroken aan de binnenkant van de deur. Duwen, wrikken, streng toespreken en de deur vliegt open. Ik sta midden in  een wolk van ontsnappende warmte. Tijd om een skibroek en een jas aan te trekken.
Vandaag gaan we met twee gidsen een berg beklimmen. Met sneeuwschoenen, klimmen door ongerepte sneeuw.
Als we een stoeltjeslift naar boven nemen wordt het witter en stiller, de kou knabbelt zacht aan de weinige stukjes onbeschermde huid. Ok, -24, ja koud, maar als je dat als feit accepteert is het niet meer dan een gegeven, waar je iets mee moet; aankleden en wel in veel laagjes. In extreme omstandigheden zijn de leereffecten het grootst realiseer ik mij. De paralel met het dagelijks leven is snel getrokken en kan iedereen voor zichzelf maken. Feit accepteren en er iets mee doen! Een goede voorbereiding is essentieel! Deze trits kennen wij ook allemaal, toch? Uitdaging vaststellen, ontleden in feiten, oplossingen bepalen, plannen, uitvoeren en evalueren. Het extreme van de berg maakt dat je bij elk facet goed en concreet stilstaat. Een stap overslaan kent hier dan ook een hoog AU-gehalte.
Boven gekomen springen wij uit de lift, de skiers gaan naar rechts en naar beneden, wij naar links en naar boven de berg op. Ik schiet snel een paar foto's, de gidsen zetten de eerste stappen op de onbedorven witte helling. Dan voel ik de inversie, de warme lucht die uit het dal omhoog kruipt en hier blijft hangen. Een meevaller, het is hier hooguit -15. Koud? Niet echt! Wel vreselijk mooi!
Terug in Nederland, ik loop 's ochtends in mijn Tshirt en spijkerbroek door de tuin en voer de dieren. Plots zie ik de buurman met open mond naar mijn bewegingen kijken. Hij roept; 'het is hier al dagen vreselijk koud, rond -5 's nachts, heel veel sneeuw, Nederland staat vast. Pure ellende, ik heb gisteren wel drie keer de stoep moeten schoonmaken'. In Noorwegen was ook sneeuw en vroor het ook, probeer ik te zeggen. Op tijd realiseer ik mij dat mijn verhaal niet gaat landen. Sneeuw en kou is ellende en daarmee basta! Hmmm zal ik dan toch maar een trui aantrekken? Zeuren, een oud Hollandse eigenschap, kan altijd nog.

Morgen 'De kunst van het vallen'