He Dino, de ijstijd komt er aan!

Het werken zoals wij dat kennen lijkt in rap tempo  te verdwijnen. Werken in lekker overzichtelijke structuren, binnen 4 muren in keurig afgebakende organisaties lijkt zijn langste tijd te hebben gehad! Als de voortekenen mij niet bedriegen is de, zich langzaam voortbewegende ,dinosaurus van het oude werken gedoemd te verdwijnen.

In rap tempo wordt een nieuwe dynamische en steeds wisselende orde van samenwerkende individuen en tijdelijke groepen zichtbaar. De wens om vanuit kennis en met plezier samen te werken, voert de boventoon. Met gebruikmaking van de nieuwste communicatiemethoden en zonder vaste kantoren of verblijfplaatsen creëren zij oplossingen en producten in een tempo waar de dinosaurus van schrikt. Hoewel, het lijkt de dinosaurus nog niet op te vallen dat er een geheel nieuwe diersoort rondhuppelt.

Dit nieuwe werken vraagt om nieuwe inzichten, om kennis en activiteit bij elkaar te brengen, te filteren en te faciliteren. Vraagt om oplossingen van nieuwe nog onbekende problemen. Misschien vraagt het zelfs om nieuwe beloningsstructuren! Wie sprak er 5 jaar geleden over waardebepaling achteraf?

Het grappige is dat de meeste grote organisatieadviesbureaus en strategieadviseurs nog steeds bezig zijn de dinosaurus te vertroetelen! Zij bouwen graag mooie, efficiënte en overzichtelijke dierentuinen voor deze prachtige diersoort.

Ik kan alleen maar roepen ‘Wake up and smell the coffee’ er komt een ijstijd aan!

De wind blaast alles schoon...

Het is herfst, koud, nat en guur. Een prima moment om de balans op te maken! Net zoals buiten de wind de bladeren van de bomen blaast en de kale structuur van de boom zichtbaar maakt.  Even naar binnen kijken, goed blazen en bepalen of de boom er nog bijstaat zoals hij er bij zou moeten staan. Even uitdunnen, snoeien, misschien hele overhangende en gevaarlijke takken verwijderen.

Even lekker blazen! De hele dag bezig zijn met 'de dingen goed te doen' maakt vaak dat het nadenken over 'doen we eigenlijk wel de goede dingen' in de verdrukking komt. De herfst is een prachtig moment om de balans goed op te maken. Vaststellen wat dan wel de goede dingen zijn die we goed willen doen en afscheid nemen van dat andere. Zaken die we misschien wel goed doen, maar die niet de goede dingen zijn of ons eigenlijk niets brengen. Tja, en waar meet je dan aan af wat de goede dingen zijn? Ja, dat is nu precies de vraag die te beantwoorden is, dan helpt het dat het overtollig blad eens goed weggeblazen wordt. Wat blijft er dan over? Even terug naar de stam, de dragende takken. Kun je ze aanwijzen?

En dan volgt het broeden in de winter, zodat je in de volgende lente alles weer vol in blad kunt zetten. En de boom weer groeit in de vorm en richting die je wilt!

Blazen dus...want een zuchtje wind.......

Ook een storm begint met een zuchtje wind...

Ook een storm begint met een zuchtje wind. Voor iemand die beelden voor zich laat spreken is het bijzonder  om door taal een beeld te creëren. Een blog als experiment, een integratie van beeld en taal. In een ver verleden ooit geprobeerd onder de titel dailyshot, een foto en een reactie op de actualiteit, verdwenen in de drukte en ruis van alledag, maar nu afgestoft met het oog zicht te krijgen op verandering. Een beeld, dat in een fractie van een seconde alles even stil zet, om te overdenken. Om even van alle kanten te bekijken. Is het niet zo dat pas als je stil staat, je echt voelt hoe hard het stormt?

Even verwonderd rondkijken en soms wat blazen, want elke storm begint met een zuchtje wind! En laten we wel wezen het is nooit te laat om.... het eens goed te laten stormen;-)